Sessizliğin Bekçisi
Adım Harun. Bursa’da belediyeye bağlı olarak mezarlık bekçiliği yapıyorum. Dile kolay, 6 yıldır ölülerin sessizliğini beklerim. Bu işi kolay sanan çok olur ama gece burada nöbet tutmak insanın ruhunu kemiren bir şeydir.
Eşim Zeynep’i bundan 4 ay önce kaybettim. Kısa bir hastalık döneminden sonra gözlerimin önünde eriyip gitti. O gün bugündür içim hep boş. Mecburen eksik. Onu görevli olduğum Emir Sultan Mezarlığı’na defnettik.
İlk günler mezarına uğrayıp dua ederken rahatladığımı düşünürdüm. Ancak gün geçtikçe tuhaf hisler sardı içimi. Mezarının başında sanki biri varmış gibi ürperiyordum. Gece nöbetlerinde de aynı hissi yaşıyordum. Sanki karanlıkta gözünü benden ayırmayan biri vardı.
Gölgenin İlk Görünüşü
Bir gece sabaha karşı devriyeye çıktım. Eşim Zeynep’in mezarının olduğu bölüme bakınca kalbim hızla atmaya başladı. O sırada bir karartı gördüm. İlk başta ağaç gölgesi sandım. Sonra o gölge kıpırdadı.
Gözlerimi ovuşturdum, yine oradaydı. Simsiyah, uzun bir cübbe giymiş bir siluet. Mezarı başında dikiliyordu. O kadar korktum ki elimdeki feneri bile düşürdüm. Seslenmeye çalıştım, sesim çıkmadı.
Birkaç saniye bakıştık. Yüzünü seçemiyordum ama bana baktığını hissediyordum. Ardından bir anda yok oldu. Kafamı sağa sola çevirip baktım, hiçbir yerde yoktu. Adım geri geri atarak kulübeye döndüm. Ter içindeydim. Sabaha kadar gözümü kırpmadım.
Sonraki günlerde aynı hissi birkaç kez daha yaşadım. O karaltı özellikle Zeynep’in mezarının olduğu bölgeden ayrılmıyordu. Sanki ona göz kulak oluyordu… Ya da bana öyle geliyordu.
Bekir Abi’ye Anlatışım
Bir gece birlikte çalıştığım Bekir abiyle kulübede otururken anlatmaya karar verdim.
“Abi,” dedim, “benim mezarım orada. Gece gece birini görüyorum.”
Bekir güldü:
“Harun, sen de iyice paranoyak oldun.” dedi.
“Vallahi ciddiyim abi, bir gölge var.”
“Senin vicdanın rahat değil oğlum, ondan.” deyip geçiştirdi.
Ama bu vicdan değil, başka bir şeydi. Gölge her geçen gün daha çok yaklaşır gibiydi.
Yüzleşme
Bir gece yine tek başıma devriye çıktım. Ay ışığı mezarlığın çevresini aydınlatıyordu. Eşimin mezarına doğru yürürken aynı karaltıyı tekrar gördüm. Bu sefer çok daha netti. Simsiyah bir cübbe, kapşonu başında… Ellerini göremiyordum.
O kadar yakındı ki nefes alıp verişimi duyabileceğini düşündüm. Cesaretimi toplayıp birkaç adım daha yaklaştım. O anda ani bir hareketle bana döndü. Yüzünü seçemedim ama gözleri dipsiz bir kuyunun içinden bakar gibiydi.
Bir uğultu duydum. Anlamadığım kelimeler fısıldıyordu. Geri geri çekildim. Tam dönecekken arkadan bir el omzuma dokundu. Kalbim duracak sandım. Döndüğümde Bekir’di.
“Ne yapıyorsun lan burada dikilip?” dedi.
“Orada biri var!” dedim titreyerek.
Bekir baktı:
“Kimse yok Harun.” dedi.
Tekrar baktım, gerçekten yoktu. Dizlerimin bağı çözüldü. Kulübeye zor attım kendimi. O gece uyuyamadım.
Zeynep’in Sırrı
O gece uyuyamadım. Zeynep’in mezar taşındaki tarihleri düşünüyordum. Sonra aklıma bir detay geldi: Zeynep öldüğünde 7 aylık hamileydi. Bebek için ayrı bir defin işlemi yapılmadı, birlikte gömüldü.
“Ya bu varlık onun için oradaysa?” diye düşünmeden edemedim.
Rüyalarımda Zeynep’i görüyordum. Mezar taşının önünde koca bir boşlukla bana bakıyordu. Her rüyada aynı sahne tekrarlanıyordu. Uyandığımda terden sırılsıklam oluyordum.
Artık anladım ki bu varlıkla yüzleşmeden bu işin içinden çıkamayacağım. Ne olduğunu, ne istediğini öğrenmek zorundaydım.
Mezarın Başındaki Karaltı
Ertesi gün mesaiye giderken içimde tuhaf bir ağırlık hissettim. Yürümekte zorlanıyordum. Sanki ayak bileklerime demir bağlanmıştı. Mezarlık girişinden içeri girince bu his daha da kuvvetlendi.
Görev arkadaşım Bekir yine kulübede sigarasını tüttürüyordu.
“Hayırdır, suratın bembeyaz.” dedi.
“Biraz uykusuzum abi.” diyerek geçiştirdim.
Ama aklımdaki soru daha korkunçtu:
“Ya o gölgeyi sadece ben görüyorsam? Ya onunla bir şekilde bağlıysam?”
Gece devriyeye çıktığımda yine aynı şeyi yaşadım. Zeynep’in mezarının başında o karaltıyı gördüm. Bu defa çok daha belirgindi. Sanki bana bir şey anlatmak istiyordu.
Elimi titreyerek mezara doğru uzattım. O anda rüzgâr etrafımda dönmeye başladı. Toprak hafifçe titredi. O uğultu kulaklarımı yırtacak kadar şiddetlendi.
Ne istiyorsa, bunu yapanı kanlarıyla günümüze ulaştırıyordu. Ama cevap yoktu. Karaltı bir anda mezarın içine sürüldü ve kayboldu. Yalnızca mezar taşının üzerinde hafif bir buğu kaldı. Sanki nefes alıyormuş gibi dalgalanıyordu.
Zeynep’in Mektubu
O geceyi güçlükle atlattım. Ertesi gün izin alıp evime gittim. Kendimi toparlamam gerekiyordu. Ama evde de huzur bulamadım. Zeynep’in eşyaları hâlâ orada duruyordu.
Dolabını açtım. Bir elbisesini aldım, kokusu hâlâ üstündeydi. Gözyaşlarımı tutamadım. O sırada dolabın üstünden eski bir zarf yere düştü. Üzerinde Zeynep’in el yazısı vardı: “Harun’a”
Ellerim titreyerek açtım. İçinden kısa bir not çıktı:
“Harun, eğer bu mektubu okuyorsan demek ki ben artık yokum. Seni çok seviyorum. Ama bilmen gereken bir şey var: Bu bebek sadece bizim değil…”
Nefesim kesildi. Ellerim buz kesti.
“Bunu sana söylemeye cesaret edemedim. Anlaman zor olur. Beni affet. Onu koru… O masum bebeğimiz sadece bizim değil.”
Bu ne demekti? Zeynep bana ihanet mi etmişti? Yoksa başka bir şey mi anlatmaya çalışıyordu?
Tam o sırada pencereden soğuk bir rüzgâr esti. Perdeler savruldu. Bir gölge pencerenin önünden geçip kayboldu. Ayağa fırladım, camdan dışarı baktım. Kimse yoktu.
Kabuslar
Gece uykum yine kabuslarla bölündü. Rüyamda mezarlıkta yürüyordum. Zeynep’in mezarı açılmış ve boştu. Bir bebek sesi geliyordu. Ağlıyordu ama nerede olduğunu bulamıyordum.
Sonra o karaltı belirdi. Bu kez yüzü çok netti. İnsan yüzüne benzemeyen simsiyah bir maske gibiydi. Elinde küçücük bir bebek taşıyordu. Bana dönüp,
“Onu al.” dedi.
Fısıldayan o sesle uyandım. Ter içinde kalmıştım. Bu kabusun anlamını çözmek zorundaydım.
Kara Gerçek
Sabah ilk işim, izin almadan mezarlığa gitmek oldu. Bekir beni görünce şaşırdı:
“Ne yapıyorsun oğlum? Bugün nöbetin yok.” dedi.
“Bir şeye bakmam lazım.” diyerek geçiştirdim.
Doğruca Zeynep’in mezarına gittim. Çöktüm, toprağa dokundum. İçimden “Bir anne olarak senin yaşadığını, sakladığını anlamak istiyorum.” diye geçirdim.
Tam o sırada toprağın üzerinde siyah bir ip buldum. Üzerinde eski yazılar vardı, Arap harflerine benziyordu. Elime aldığım anda zihnimde bir görüntü belirdi:
Zeynep hastanede doğum yaparken etrafında garip insanlar vardı. Ellerinde muska benzeri şeyler tutuyorlardı. Görüntü aniden kayboldu. İpi elimden fırlattım.
Bu, bir işaretti. Birileri o bebeği Zeynep’in karnında koruyor ya da başka bir amaç için kullanıyordu.
Lanetli Bağ
Mezarlıkta yankılanan bir ses duydum:
“Bırak, karışma!”
Kafamı çevirdim, kimse yoktu. Artık geri dönüşüm olmadığını anladım. Zeynep’in bana bıraktığı mektup, toprağın altındaki o ip ve gördüğüm varlık… Hepsi birbirine bağlıydı.
O varlık, benden bir şey istiyordu. Ve bu mezarların karanlığında yalnız kalmaya hiç niyeti yoktu.
Kerem Hoca
Ertesi gün şehir merkezine gittim. Adını çokça duyduğum bir medyum vardı: Kerem Hoca.
Yaşlıca bir adamdı. Anlattıklarımı sessizce dinledi, ardından başını salladı:
“Evladım, bu sıradan bir musallat değil. Bu çok eski, kadim bir varlık. Zeynep’e musallat olmuş, ondan bir çocuk istemiş. Kadıncağız kabul etmemiş ama kaçamamış.”
“Peki hocam, ben ne yapabilirim?” diye sordum.
“Hem anneyi hem de çocuğu korumak zorundasın. Yoksa bu varlık peşini bırakmaz.” dedi.
Hoca bana bir tılsım verdi. Evimde taşımamı, ayrıca Zeynep’in mezarına gidip gece dua okumamı istedi.
Yüzleşme
Gece yarısı mezara vardım. Tılsımı toprağa gömdüm. Dualarımı okumaya başladım. Rüzgâr öyle şiddetli esti ki ayakta durmakta zorlandım.
Birden toprak kabardı, mezar taşı çatladı. Kara gölge tekrar ortaya çıktı.
“Bana engel olamazsın!” diye haykırdı.
Ellerim titredi ama geri adım atmadım. Tılsıma daha sıkı sarıldım. Dualarımı daha yüksek sesle okumaya başladım.
Varlık üstüme saldırmak istedi ama görünmez bir duvara çarpar gibi durdu. Ben okudukça geri çekiliyordu.
“Zeynep’in ruhunu rahat bırak!” diye bağırdım.
Toprak yarıldı. Kara gölge çığlık atarak derinliklere çekildi. O anda bir kadın sesi duydum. Zeynep’in sesi gibiydi:
“Kurtar beni…”
Duaları daha hızlı okumaya başladım. Kara varlık parçalanıyor gibiydi. Toprağın içine çekilirken son bir söz bıraktı:
“Ben geri döneceğim.”
Bekçinin Görevi
Her şey bir anda durdu. Rüzgâr dindi, hava sakinleşti. Mezar taşındaki çatlaklar kayboldu. Sanki huzura kavuşmuş gibiydi.
Kerem Hoca’ya olanları anlattım. Bana,
“Evladım, sen artık sadece bir bekçi değilsin. Sen büyük bir koruyucusun.” dedi.
O günden sonra mezarlık benim için sadece bir iş yeri olmadı. Artık orada yatan ruhların da koruyucusuydum.
Gecenin karanlığında sessizce yürürken gökyüzünde parlayan yıldızlara baktım. İçimde garip bir huzur vardı. Çünkü biliyordum ki kötülük ne kadar karanlık olursa olsun, inançla mücadele eden bir insan daima bir umut ışığı yakabilir.
