Aynada kendi yansımamın canlı olduğunu ve benden bağımsız hareket ettiğini söylediğimde kimse bana inanmıyor.
Bana sadece şu cümleyi söylüyorlar:
“Dostum, sen 24 yaşındasın. Beş yaşında değilsin, büyü artık!”
Ne zaman bu korkunç olayları anlatsam, insanların tek yaptığı şey gülmek ve beni hafife almak oluyor. Peki… belki saygı duymalıyım; çünkü bu gerçekten de beş yaşındaki bir çocuğun tipik korkularına benziyor olabilir.
Ama Tanrı’ya yemin ederim ki yaşadığım şey gerçek!
Aynadaki Varlık
Aynadaki bu yansıma olayının ne zaman hayatıma girdiğini net olarak hatırlayamıyorum.
Ama çocukluğumdan beri yoktu — bu, son yıllarda ortaya çıkan bir şey.
Ve hayır, bu bir hayalet değil.
Şöyle düşün:
Aynadaki yansıman bir hayalet gibi hareketler yapıyor ama aslında hayalet değil; öyleymiş gibi davranıyor.
Daha çok, aynanın arkasında yaşayan bir yaratık gibi… ya da orada kapana kısılmış biriymiş gibi geliyor.
Nasıl olduğunu açıklayamam ama o yansıma sürekli beni korkutmaya çalışıyor.
Sanki bir anda aynadan dışarı fırlayıp beni içine çekecekmiş gibi davranıyor.
Hayır! Bu asla olmayacak!
Geceler ve Korku
Bu yüzden aynadaki yansımamla yüz yüze gelmemek için her zaman aynayla arama mesafe koyuyorum.
Her gece dişlerimi fırçalarken en az birkaç metre geride duruyorum ki beni yakalayıp içeri çekemesin.
Aynadaki varlıkla odada yalnız kalmak… Bize sürekli kızgın ve huysuz bir ifade gösteriyor.
Ne kadar gülümsesem de fayda etmiyor.
O asla gülümsemiyor.
Her zaman asabi, öfkelidir.
Deprem ve Son Karşılaşma
Bir gün, yakındaki alışveriş merkezine gitmek için evden çıktım.
Alışveriş merkezindeyken aniden şiddetli bir deprem oldu. Gerçekten büyük bir sarsıntıydı. Herkes korkuyla koşuşmaya başladı. Panik içinde bir sığınak arıyorlardı.
Ben de düşen bir şeyin altında kalmamak için bir masaya doğru koşmaya başladım.
Ama çok geçti. Üstüme bir şeyin düştüğünü ve kafama çarptığını fark etmemiştim.
Yere düştüm ve acıyla bağırmaya başladım.
Ağrı azalmaya başlarken, etrafa bakındım. Alışveriş merkezi biraz karanlıktı, ışıklar kesilmişti, ortalık dağılmıştı.
Ayna
Uzak olmayan bir yerde parlak bir şey dikkatimi çekti.
Başımı çevirdiğimde, bir ayna gördüm.
Muhtemelen oradaki soyunma odasından düşmüştü.
Kafam ağrıyor olsa da, refleksle ona doğru yürüdüm.
Ve işte o an…
Aynadaki yansımam bana bakıyordu.
Bu, ilk kez o varlığın bana doğrudan baktığı andı.
Ve o an…
Şeytani bir şekilde gülümsedi.
Aynadaki varlık, bana veda ediyormuş gibi elini salladı.
Bir çeşit korkuyla, o anda hissettiğim duygu tarif edilemezdi.
Bu, onu son görüşümdü.
Üstelik ilk defa… gülümserken.
Aynadaki silüet…
Sonsuza dek kayboldu.
